Salman

غزليات حافظ

4	الا يا ايها الساقی ادر کاسا و ناولها	1
0	صلاح کار کجا و من خراب کجا	2
1	اگر آن ترک شيرازی به دست آرد دل ما را	3
1	صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را	4
1	دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را	5
1	به ملازمان سلطان که رساند اين دعا را	6
0	صوفی بيا که آينه صافيست جام را	7
0	ساقيا برخيز و درده جام را	8
1	رونق عهد شباب است دگر بستان را	9
1	دوش از مسجد سوی ميخانه آمد پير ما	10
0	ساقی به نور باده برافروز جام ما	11
0	ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما	12
0	می‌دمد صبح و کله بست سحاب	13
2	گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر اين غريب	14
1	ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت	15
0	خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت	16
1	سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت	17
0	ساقيا آمدن عيد مبارک بادت	18
1	ای نسيم سحر آرامگه يار کجاست	19
1	روزه يک سو شد و عيد آمد و دل‌ها برخاست	20
1	دل و دينم شد و دلبر به ملامت برخاست	21
1	چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست	22
0	خيال روی تو در هر طريق همره ماست	23
1	مطلب طاعت و پيمان و صلاح از من مست	24
1	شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست	25
0	زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست	26
1	در دير مغان آمد يارم قدحی در دست	27
0	به جان خواجه و حق قديم و عهد درست	28
0	ما را ز خيال تو چه پروای شراب است	29
0	زلفت هزار دل به يکی تار مو ببست	30
0	آن شب قدری که گويند اهل خلوت امشب است	31
0	خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست	32
2	خلوت گزيده را به تماشا چه حاجت است	33
1	رواق منظر چشم من آشيانه توست	34
0	برو به کار خود ای واعظ اين چه فريادست	35
1	تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست	36
1	بيا که قصر امل سخت سست بنيادست	37
2	بی مهر رخت روز مرا نور نماندست	38
0	باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است	39
2	المنه لله که در ميکده باز است	40
0	اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بيز است	41
0	حال دل با تو گفتنم هوس است	42
1	صحن بستان ذوق بخش و صحبت ياران خوش است	43
0	کنون که بر کف گل جام باده صاف است	44
0	در اين زمانه رفيقی که خالی از خلل است	45
2	گل در بر و می در کف و معشوق به کام است	46
0	به کوی ميکده هر سالکی که ره دانست	47
0	صوفی از پرتو می راز نهانی دانست	48
0	روضه خلد برين خلوت درويشان است	49
0	به دام زلف تو دل مبتلای خويشتن است	50
2	لعل سيراب به خون تشنه لب يار من است	51
2	روزگاريست که سودای بتان دين من است	52
0	منم که گوشه ميخانه خانقاه من است	53
0	ز گريه مردم چشمم نشسته در خون است	54
1	خم زلف تو دام کفر و دين است	55
0	دل سراپرده محبت اوست	56
0	آن سيه چرده که شيرينی عالم با اوست	57
0	سر ارادت ما و آستان حضرت دوست	58
2	دارم اميد عاطفتی از جانب دوست	59
1	آن پيک نامور که رسيد از ديار دوست	60
1	صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست	61
2	مرحبا ای پيک مشتاقان بده پيغام دوست	62
1	روی تو کس نديد و هزارت رقيب هست	63
0	اگر چه عرض هنر پيش يار بی‌ادبيست	64
1	خوشتر ز عيش و صحبت و باغ و بهار چيست	65
1	بنال بلبل اگر با منت سر ياريست	66
1	يا رب اين شمع دل افروز ز کاشانه کيست	67
1	ماهم اين هفته برون رفت و به چشمم ساليست	68
1	کس نيست که افتاده آن زلف دوتا نيست	69
2	مردم ديده ما جز به رخت ناظر نيست	70
2	زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست	71
1	راهيست راه عشق که هيچش کناره نيست	72
2	روشن از پرتو رويت نظری نيست که نيست	73
1	حاصل کارگه کون و مکان اين همه نيست	74
1	خواب آن نرگس فتان تو بی چيزی نيست	75
1	جز آستان توام در جهان پناهی نيست	76
2	بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت	77
1	ديدی که يار جز سر جور و ستم نداشت	78
1	کنون که می‌دمد از بوستان نسيم بهشت	79
1	عيب رندان مکن ای زاهد پاکيزه سرشت	80
0	صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت	81
2	آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت	82
1	گر ز دست زلف مشکينت خطايی رفت رفت	83
0	ساقی بيار باده که ماه صيام رفت	84
0	شربتی از لب لعلش نچشيديم و برفت	85
0	ساقی بيا که يار ز رخ پرده برگرفت	86
1	حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت	87
0	شنيده‌ام سخنی خوش که پير کنعان گفت	88
2	يا رب سببی ساز که يارم به سلامت	89
0	ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت	90
1	ای غايب از نظر به خدا می‌سپارمت	91
1	مير من خوش می‌روی کاندر سر و پا ميرمت	92
0	چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت	93
1	زان يار دلنوازم شکريست با شکايت	94
2	مدامم مست می‌دارد نسيم جعد گيسويت	95
0	درد ما را نيست درمان الغياث	96
0	تويی که بر سر خوبان کشوری چون تاج	97
0	اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح	98
0	دل من در هوای روی فرخ	99
0	دی پير می فروش که ذکرش به خير باد	100
0	شراب و عيش نهان چيست کار بی‌بنياد	101
0	دوش آگهی ز يار سفرکرده داد باد	102
0	روز وصل دوستداران ياد باد	103
0	جمالت آفتاب هر نظر باد	104
1	صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد	105
0	تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد	106
0	حسن تو هميشه در فزون باد	107
0	خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد	108
2	دير است که دلدار پيامی نفرستاد	109
0	پيرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد	110
2	عکس روی تو چو در آينه جام افتاد	111
2	آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرين داد	112
1	بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد	113
0	همای اوج سعادت به دام ما افتد	114
0	درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد	115
0	کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد	116
2	دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد	117
0	آن کس که به دست جام دارد	118
0	دلی که غيب نمای است و جام جم دارد	119
2	بتی دارم که گرد گل ز سنبل سايه بان دارد	120
2	هر آن کو خاطر مجموع و يار نازنين دارد	121
0	هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد	122
2	مطرب عشق عجب ساز و نوايی دارد	123
0	آن که از سنبل او غاليه تابی دارد	124
2	شاهد آن نيست که مويی و ميانی دارد	125
2	جان بی جمال جانان ميل جهان ندارد	126
0	روشنی طلعت تو ماه ندارد	127
1	نيست در شهر نگاری که دل ما ببرد	128
0	اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببرد	129
0	سحر بلبل حکايت با صبا کرد	130
0	بيا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد	131
0	به آب روشن می عارفی طهارت کرد	132
0	صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد	133
2	بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد	134
0	چو باد عزم سر کوی يار خواهم کرد	135
2	دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد	136
1	دل از من برد و روی از من نهان کرد	137
1	ياد باد آن که ز ما وقت سفر ياد نکرد	138
2	رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد	139
2	دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد	140
1	ديدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد	141
3	دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد	142
2	سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد	143
1	به سر جام جم آن گه نظر توانی کرد	144
1	چه مستيست ندانم که رو به ما آورد	145
1	صبا وقت سحر بويی ز زلف يار می‌آورد	146
0	نسيم باد صبا دوشم آگهی آورد	147
0	يارم چو قدح به دست گيرد	148
2	دلم جز مهر مه رويان طريقی بر نمی‌گيرد	149
0	ساقی ار باده از اين دست به جام اندازد	150
2	دمی با غم به سر بردن جهان يک سر نمی‌ارزد	151
3	در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد	152
1	سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد	153
2	راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد	154
1	اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگيزد	155
1	به حسن و خلق و وفا کس به يار ما نرسد	156
1	هر که را با خط سبزت سر سودا باشد	157
1	من و انکار شراب اين چه حکايت باشد	158
2	نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد	159
1	خوش است خلوت اگر يار يار من باشد	160
2	کی شعر تر انگيزد خاطر که حزين باشد	161
0	خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد	162
0	گل بی رخ يار خوش نباشد	163
1	نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد	164
2	مرا مهر سيه چشمان ز سر بيرون نخواهد شد	165
1	روز هجران و شب فرقت يار آخر شد	166
1	ستاره‌ای بدرخشيد و ماه مجلس شد	167
14	گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد	168
2	ياری اندر کس نمی‌بينيم ياران را چه شد	169
2	زاهد خلوت نشين دوش به ميخانه شد	170
1	دوش از جناب آصف پيک بشارت آمد	171
0	عشق تو نهال حيرت آمد	172
1	در نمازم خم ابروی تو با ياد آمد	173
0	مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد	174
0	صبا به تهنيت پير می فروش آمد	175
1	سحرم دولت بيدار به بالين آمد	176
2	نه هر که چهره برافروخت دلبری داند	177
1	هر که شد محرم دل در حرم يار بماند	178
1	رسيد مژده که ايام غم نخواهد ماند	179
0	ای پسته تو خنده زده بر حديث قند	180
1	بعد از اين دست من و دامن آن سرو بلند	181
2	حسب حالی ننوشتی و شد ايامی چند	182
0	دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند	183
1	دوش ديدم که ملايک در ميخانه زدند	184
0	نقدها را بود آيا که عياری گيرند	185
0	گر می فروش حاجت رندان روا کند	186
1	دلا بسوز که سوز تو کارها بکند	187
1	مرا به رندی و عشق آن فضول عيب کند	188
1	طاير دولت اگر باز گذاری بکند	189
2	کلک مشکين تو روزی که ز ما ياد کند	190
2	آن کيست کز روی کرم با ما وفاداری کند	191
2	سرو چمان من چرا ميل چمن نمی‌کند	192
2	در نظربازی ما بی‌خبران حيرانند	193
2	سمن بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند	194
0	غلام نرگس مست تو تاجدارانند	195
1	آنان که خاک را به نظر کيميا کنند	196
1	شاهدان گر دلبری زين سان کنند	197
0	گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند	198
0	واعظان کاين جلوه در محراب و منبر می‌کنند	199
0	دانی که چنگ و عود چه تقرير می‌کنند	200
1	شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند	201
2	بود آيا که در ميکده‌ها بگشايند	202
0	سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود	203
2	ياد باد آن که نهانت نظری با ما بود	204
1	تا ز ميخانه و می نام و نشان خواهد بود	205
2	پيش از اينت بيش از اين انديشه عشاق بود	206
1	ياد باد آن که سر کوی توام منزل بود	207
0	خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود	208
0	قتل اين خسته به شمشير تو تقدير نبود	209
0	دوش در حلقه ما قصه گيسوی تو بود	210
1	دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود	211
0	يک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود	212
0	گوهر مخزن اسرار همان است که بود	213
0	ديدم به خواب خوش که به دستم پياله بود	214
0	به کوی ميکده يا رب سحر چه مشغله بود	215
0	آن يار کز او خانه ما جای پری بود	216
1	مسلمانان مرا وقتی دلی بود	217
0	در ازل هر کو به فيض دولت ارزانی بود	218
0	کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود	219
1	از ديده خون دل همه بر روی ما رود	220
0	چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود	221
1	از سر کوی تو هر کو به ملالت برود	222
2	هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود	223
1	خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود	224
0	ساقی حديث سرو و گل و لاله می‌رود	225
2	ترسم که اشک در غم ما پرده در شود	226
1	گر چه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود	227
1	گر من از باغ تو يک ميوه بچينم چه شود	228
0	بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد	229
0	اگر به باده مشکين دلم کشد شايد	230
1	گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آيد	231
0	بر سر آنم که گر ز دست برآيد	232
2	دست از طلب ندارم تا کام من برآيد	233
0	چو آفتاب می از مشرق پياله برآيد	234
1	زهی خجسته زمانی که يار بازآيد	235
1	اگر آن طاير قدسی ز درم بازآيد	236
2	نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آيد	237
1	جهان بر ابروی عيد از هلال وسمه کشيد	238
0	رسيد مژده که آمد بهار و سبزه دميد	239
1	ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزيد	240
0	معاشران ز حريف شبانه ياد آريد	241
0	بيا که رايت منصور پادشاه رسيد	242
2	بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنيد	243
2	معاشران گره از زلف يار باز کنيد	244
2	الا ای طوطی گويای اسرار	245
0	عيد است و آخر گل و ياران در انتظار	246
1	صبا ز منزل جانان گذر دريغ مدار	247
1	ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر	248
1	ای صبا نکهتی از خاک ره يار بيار	249
1	روی بنمای و وجود خودم از ياد ببر	250
0	شب وصل است و طی شد نامه هجر	251
1	گر بود عمر به ميخانه رسم بار دگر	252
0	ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر	253
1	ديگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور	254
3	يوسف گمگشته بازآيد به کنعان غم مخور	255
0	نصيحتی کنمت بشنو و بهانه مگير	256
1	روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگير	257
0	هزار شکر که ديدم به کام خويشت باز	258
1	منم که ديده به ديدار دوست کردم باز	259
0	ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز	260
0	درآ که در دل خسته توان درآيد باز	261
0	حال خونين دلان که گويد باز	262
0	بيا و کشتی ما در شط شراب انداز	263
1	خيز و در کاسه زر آب طربناک انداز	264
2	برنيامد از تمنای لبت کامم هنوز	265
0	دلم رميده لولی‌وشيست شورانگيز	266
0	ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس	267
2	گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس	268
0	دلا رفيق سفر بخت نيکخواهت بس	269
0	درد عشقی کشيده‌ام که مپرس	270
1	دارم از زلف سياهش گله چندان که مپرس	271
2	بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش	272
2	اگر رفيق شفيقی درست پيمان باش	273
2	به دور لاله قدح گير و بی‌ريا می‌باش	274
1	صوفی گلی بچين و مرقع به خار بخش	275
2	باغبان گر پنج روزی صحبت گل بايدش	276
2	فکر بلبل همه آن است که گل شد يارش	277
1	شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش	278
0	خوشا شيراز و وضع بی‌مثالش	279
0	چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش	280
2	يا رب اين نوگل خندان که سپردی به منش	281
0	ببرد از من قرار و طاقت و هوش	282
0	سحر ز هاتف غيبم رسيد مژده به گوش	283
0	هاتفی از گوشه ميخانه دوش	284
0	در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش	285
0	دوش با من گفت پنهان کاردانی تيزهوش	286
1	ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش	287
1	کنار آب و پای بيد و طبع شعر و ياری خوش	288
1	مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش	289
1	دلم رميده شد و غافلم من درويش	290
1	ما آزموده‌ايم در اين شهر بخت خويش	291
0	قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع	292
0	بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع	293
2	در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع	294
0	سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ	295
2	طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف	296
1	زبان خامه ندارد سر بيان فراق	297
0	مقام امن و می بی‌غش و رفيق شفيق	298
0	اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک	299
2	هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک	300
0	ای دل ريش مرا با لب تو حق نمک	301
0	خوش خبر باشی ای نسيم شمال	302
0	شممت روح وداد و شمت برق وصال	303
0	دارای جهان نصرت دين خسرو کامل	304
0	به وقت گل شدم از توبه شراب خجل	305
0	اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول	306
2	هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمايل	307
0	ای رخت چون خلد و لعلت سلسبيل	308
0	عشقبازی و جوانی و شراب لعل فام	309
0	مرحبا طاير فرخ پی فرخنده پيام	310
2	عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام	311
0	بشری اذ السلامه حلت بذی سلم	312
1	بازآی ساقيا که هواخواه خدمتم	313
1	دوش بيماری چشم تو ببرد از دستم	314
1	به غير از آن که بشد دين و دانش از دستم	315
2	زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم	316
1	فاش می‌گويم و از گفته خود دلشادم	317
2	مرا می‌بينی و هر دم زيادت می‌کنی دردم	318
1	سال‌ها پيروی مذهب رندان کردم	319
0	ديشب به سيل اشک ره خواب می‌زدم	320
0	هر چند پير و خسته دل و ناتوان شدم	321
0	خيال نقش تو در کارگاه ديده کشيدم	322
0	ز دست کوته خود زير بارم	323
0	گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم	324
0	گر دست دهد خاک کف پای نگارم	325
1	در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم	326
2	مرا عهديست با جانان که تا جان در بدن دارم	327
1	من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم	328
0	جوزا سحر نهاد حمايل برابرم	329
1	تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم	330
0	به تيغم گر کشد دستش نگيرم	331
0	مزن بر دل ز نوک غمزه تيرم	332
1	نماز شام غريبان چو گريه آغازم	333
1	گر دست رسد در سر زلفين تو بازم	334
1	در خرابات مغان گر گذر افتد بازم	335
1	مژده وصل تو کو کز سر جان برخيزم	336
1	چرا نه در پی عزم ديار خود باشم	337
1	من دوستدار روی خوش و موی دلکشم	338
1	خيال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم	339
1	من که از آتش دل چون خم می در جوشم	340
1	گر من از سرزنش مدعيان انديشم	341
1	حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم	342
0	چل سال بيش رفت که من لاف می‌زنم	343
2	عمريست تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم	344
1	بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم	345
2	من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم	346
1	صنما با غم عشق تو چه تدبير کنم	347
1	ديده دريا کنم و صبر به صحرا فکنم	348
1	دوش سودای رخش گفتم ز سر بيرون کنم	349
1	به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم	350
0	حاشا که من به موسم گل ترک می کنم	351
1	روزگاری شد که در ميخانه خدمت می‌کنم	352
1	من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم	353
2	به مژگان سيه کردی هزاران رخنه در دينم	354
2	حاليا مصلحت وقت در آن می‌بينم	355
1	گرم از دست برخيزد که با دلدار بنشينم	356
1	در خرابات مغان نور خدا می‌بينم	357
0	غم زمانه که هيچش کران نمی‌بينم	358
2	خرم آن روز کز اين منزل ويران بروم	359
2	گر از اين منزل ويران به سوی خانه روم	360
0	آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم	361
0	ديدار شد ميسر و بوس و کنار هم	362
0	دردم از يار است و درمان نيز هم	363
1	ما بی غمان مست دل از دست داده‌ايم	364
1	عمريست تا به راه غمت رو نهاده‌ايم	365
2	ما بدين در نه پی حشمت و جاه آمده‌ايم	366
1	فتوی پير مغان دارم و قوليست قديم	367
2	خيز تا از در ميخانه گشادی طلبيم	368
1	ما ز ياران چشم ياری داشتيم	369
1	صلاح از ما چه می‌جويی که مستان را صلا گفتيم	370
1	ما درس سحر در ره ميخانه نهاديم	371
1	بگذار تا ز شارع ميخانه بگذريم	372
1	خيز تا خرقه صوفی به خرابات بريم	373
2	بيا تا گل برافشانيم و می در ساغر اندازيم	374
1	صوفی بيا که خرقه سالوس برکشيم	375
1	دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشيم	376
2	ما شبی دست برآريم و دعايی بکنيم	377
1	ما نگوييم بد و ميل به ناحق نکنيم	378
1	سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گويم	379
1	بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گويم	380
0	گر چه ما بندگان پادشهيم	381
2	فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان	382
0	چندان که گفتم غم با طبيبان	383
0	می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان	384
1	يا رب آن آهوی مشکين به ختن بازرسان	385
0	خدا را کم نشين با خرقه پوشان	386
1	شاه شمشادقدان خسرو شيرين دهنان	387
0	بهار و گل طرب انگيز گشت و توبه شکن	388
0	چو گل هر دم به بويت جامه در تن	389
0	افسر سلطان گل پيدا شد از طرف چمن	390
1	خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن	391
2	دانی که چيست دولت ديدار يار ديدن	392
2	منم که شهره شهرم به عشق ورزيدن	393
0	ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن	394
0	گلبرگ را ز سنبل مشکين نقاب کن	395
2	صبح است ساقيا قدحی پرشراب کن	396
0	ز در درآ و شبستان ما منور کن	397
2	ای نور چشم من سخنی هست گوش کن	398
1	کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن	399
1	بالابلند عشوه گر نقش باز من	400
2	چون شوم خاک رهش دامن بيفشاند ز من	401
1	نکته‌ای دلکش بگويم خال آن مه رو ببين	402
0	شراب لعل کش و روی مه جبينان بين	403
2	می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از اين	404
0	به جان پير خرابات و حق صحبت او	405
1	گفتا برون شدی به تماشای ماه نو	406
1	مزرع سبز فلک ديدم و داس مه نو	407
0	ای آفتاب آينه دار جمال تو	408
0	ای خونبهای نافه چين خاک راه تو	409
0	ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو	410
2	تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو	411
2	مرا چشميست خون افشان ز دست آن کمان ابرو	412
0	خط عذار يار که بگرفت ماه از او	413
1	گلبن عيش می‌دمد ساقی گلعذار کو	414
1	ای پيک راستان خبر يار ما بگو	415
0	خنک نسيم معنبر شمامه‌ای دلخواه	416
1	عيشم مدام است از لعل دلخواه	417
0	گر تيغ بارد در کوی آن ماه	418
0	وصال او ز عمر جاودان به	419
1	ناگهان پرده برانداخته‌ای يعنی چه	420
0	در سرای مغان رفته بود و آب زده	421
0	ای که با سلسله زلف دراز آمده‌ای	422
2	دوش رفتم به در ميکده خواب آلوده	423
0	از من جدا مشو که توام نور ديده‌ای	424
1	دامن کشان همی‌شد در شرب زرکشيده	425
0	از خون دل نوشتم نزديک دوست نامه	426
0	چراغ روی تو را شمع گشت پروانه	427
0	سحرگاهان که مخمور شبانه	428
0	ساقی بيا که شد قدح لاله پر ز می	429
0	به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می	430
0	لبش می‌بوسم و در می‌کشم می	431
1	مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی	432
0	ای که بر ماه از خط مشکين نقاب انداختی	433
2	ای دل مباش يک دم خالی ز عشق و مستی	434
2	با مدعی مگوييد اسرار عشق و مستی	435
1	آن غاليه خط گر سوی ما نامه نوشتی	436
0	ای قصه بهشت ز کويت حکايتی	437
0	سبت سلمی بصدغيها فادی	438
0	ديدم به خواب دوش که ماهی برآمدی	439
2	سحر با باد می‌گفتم حديث آرزومندی	440
0	چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی	441
0	به جان او که گرم دسترس به جان بودی	442
0	چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری	443
2	شهريست پرظريفان و از هر طرف نگاری	444
0	تو را که هر چه مراد است در جهان داری	445
0	صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری	446
0	بيا با ما مورز اين کينه داری	447
0	ای که در کوی خرابات مقامی داری	448
0	ای که مهجوری عشاق روا می‌داری	449
1	روزگاريست که ما را نگران می‌داری	450
2	خوش کرد ياوری فلکت روز داوری	451
1	طفيل هستی عشقند آدمی و پری	452
0	ای که دايم به خويش مغروری	453
2	ز کوی يار می‌آيد نسيم باد نوروزی	454
1	عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی	455
1	نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی	456
1	هزار جهد بکردم که يار من باشی	457
1	ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی	458
0	زين خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی	459
0	سليمی منذ حلت بالعراق	460
0	کتبت قصه شوقی و مدمعی باکی	461
0	يا مبسما يحاکی درجا من اللالی	462
0	سلام الله ما کر الليالی	463
0	بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی	464
0	رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی	465
1	اين خرقه که من دارم در رهن شراب اولی	466
0	زان می عشق کز او پخته شود هر خامی	467
2	که برد به نزد شاهان ز من گدا پيامی	468
0	انت رواح رند الحمی و زاد غرامی	469
2	سينه مالامال درد است ای دريغا مرهمی	470
1	ز دلبرم که رساند نوازش قلمی	471
0	احمد الله علی معدله السلطان	472
1	وقت را غنيمت دان آن قدر که بتوانی	473
2	هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی	474
1	گفتند خلايق که تويی يوسف ثانی	475
1	نسيم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی	476
0	دو يار زيرک و از باده کهن دومنی	477
0	نوش کن جام شراب يک منی	478
0	صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی	479
0	ای که در کشتن ما هيچ مدارا نکنی	480
1	بشنو اين نکته که خود را ز غم آزاده کنی	481
1	ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی	482
0	سحرگه ره روی در سرزمينی	483
1	تو مگر بر لب آبی به هوس بنشينی	484
1	ساقيا سايه ابر است و بهار و لب جوی	485
1	بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی	486
1	ای بی‌خبر بکوش که صاحب خبر شوی	487
0	سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهی	488
1	ای در رخ تو پيدا انوار پادشاهی	489
2	در همه دير مغان نيست چو من شيدايی	490
0	به چشم کرده‌ام ابروی ماه سيمايی	491
0	سلامی چو بوی خوش آشنايی	492
2	ای پادشه خوبان داد از غم تنهايی	493
1	ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآيی	494
1	می خواه و گل افشان کن از دهر چه می‌جويی	495