Salman

غزليات حافظ

4		الا يا ايها الساقی ادر کاسا و ناولها	1
0		صلاح کار کجا و من خراب کجا	2
1		اگر آن ترک شيرازی به دست آرد دل ما را	3
1		صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را	4
1		دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را	5
1		به ملازمان سلطان که رساند اين دعا را	6
0		صوفی بيا که آينه صافيست جام را	7
0		ساقيا برخيز و درده جام را	8
1		رونق عهد شباب است دگر بستان را	9
1		دوش از مسجد سوی ميخانه آمد پير ما	10
0		ساقی به نور باده برافروز جام ما	11
0		ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما	12
0		می‌دمد صبح و کله بست سحاب	13
2		گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر اين غريب	14
1		ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت	15
0		خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت	16
1		سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت	17
0		ساقيا آمدن عيد مبارک بادت	18
1		ای نسيم سحر آرامگه يار کجاست	19
1		روزه يک سو شد و عيد آمد و دل‌ها برخاست	20
1		دل و دينم شد و دلبر به ملامت برخاست	21
1		چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست	22
0		خيال روی تو در هر طريق همره ماست	23
1		مطلب طاعت و پيمان و صلاح از من مست	24
1		شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست	25
0		زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست	26
1		در دير مغان آمد يارم قدحی در دست	27
0		به جان خواجه و حق قديم و عهد درست	28
0		ما را ز خيال تو چه پروای شراب است	29
0		زلفت هزار دل به يکی تار مو ببست	30
0		آن شب قدری که گويند اهل خلوت امشب است	31
0		خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست	32
2		خلوت گزيده را به تماشا چه حاجت است	33
1		رواق منظر چشم من آشيانه توست	34
0		برو به کار خود ای واعظ اين چه فريادست	35
1		تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست	36
1		بيا که قصر امل سخت سست بنيادست	37
2		بی مهر رخت روز مرا نور نماندست	38
0		باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است	39
2		المنه لله که در ميکده باز است	40
0		اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بيز است	41
0		حال دل با تو گفتنم هوس است	42
1		صحن بستان ذوق بخش و صحبت ياران خوش است	43
0		کنون که بر کف گل جام باده صاف است	44
0		در اين زمانه رفيقی که خالی از خلل است	45
2		گل در بر و می در کف و معشوق به کام است	46
0		به کوی ميکده هر سالکی که ره دانست	47
0		صوفی از پرتو می راز نهانی دانست	48
0		روضه خلد برين خلوت درويشان است	49
0		به دام زلف تو دل مبتلای خويشتن است	50
2		لعل سيراب به خون تشنه لب يار من است	51
2		روزگاريست که سودای بتان دين من است	52
0		منم که گوشه ميخانه خانقاه من است	53
0		ز گريه مردم چشمم نشسته در خون است	54
1		خم زلف تو دام کفر و دين است	55
0		دل سراپرده محبت اوست	56
0		آن سيه چرده که شيرينی عالم با اوست	57
0		سر ارادت ما و آستان حضرت دوست	58
2		دارم اميد عاطفتی از جانب دوست	59
1		آن پيک نامور که رسيد از ديار دوست	60
1		صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست	61
2		مرحبا ای پيک مشتاقان بده پيغام دوست	62
1		روی تو کس نديد و هزارت رقيب هست	63
0		اگر چه عرض هنر پيش يار بی‌ادبيست	64
1		خوشتر ز عيش و صحبت و باغ و بهار چيست	65
1		بنال بلبل اگر با منت سر ياريست	66
1		يا رب اين شمع دل افروز ز کاشانه کيست	67
1		ماهم اين هفته برون رفت و به چشمم ساليست	68
1		کس نيست که افتاده آن زلف دوتا نيست	69
2		مردم ديده ما جز به رخت ناظر نيست	70
2		زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست	71
1		راهيست راه عشق که هيچش کناره نيست	72
2		روشن از پرتو رويت نظری نيست که نيست	73
1		حاصل کارگه کون و مکان اين همه نيست	74
1		خواب آن نرگس فتان تو بی چيزی نيست	75
1		جز آستان توام در جهان پناهی نيست	76
2		بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت	77
1		ديدی که يار جز سر جور و ستم نداشت	78
1		کنون که می‌دمد از بوستان نسيم بهشت	79
1		عيب رندان مکن ای زاهد پاکيزه سرشت	80
0		صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت	81
2		آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت	82
1		گر ز دست زلف مشکينت خطايی رفت رفت	83
0		ساقی بيار باده که ماه صيام رفت	84
0		شربتی از لب لعلش نچشيديم و برفت	85
0		ساقی بيا که يار ز رخ پرده برگرفت	86
1		حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت	87
0		شنيده‌ام سخنی خوش که پير کنعان گفت	88
2		يا رب سببی ساز که يارم به سلامت	89
0		ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت	90
1		ای غايب از نظر به خدا می‌سپارمت	91
1		مير من خوش می‌روی کاندر سر و پا ميرمت	92
0		چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت	93
1		زان يار دلنوازم شکريست با شکايت	94
2		مدامم مست می‌دارد نسيم جعد گيسويت	95
0		درد ما را نيست درمان الغياث	96
0		تويی که بر سر خوبان کشوری چون تاج	97
0		اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح	98
0		دل من در هوای روی فرخ	99
0		دی پير می فروش که ذکرش به خير باد	100
0		شراب و عيش نهان چيست کار بی‌بنياد	101
0		دوش آگهی ز يار سفرکرده داد باد	102
0		روز وصل دوستداران ياد باد	103
0		جمالت آفتاب هر نظر باد	104
1		صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد	105
0		تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد	106
0		حسن تو هميشه در فزون باد	107
0		خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد	108
2		دير است که دلدار پيامی نفرستاد	109
0		پيرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد	110
2		عکس روی تو چو در آينه جام افتاد	111
2		آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرين داد	112
1		بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد	113
0		همای اوج سعادت به دام ما افتد	114
0		درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد	115
0		کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد	116
2		دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد	117
0		آن کس که به دست جام دارد	118
0		دلی که غيب نمای است و جام جم دارد	119
2		بتی دارم که گرد گل ز سنبل سايه بان دارد	120
2		هر آن کو خاطر مجموع و يار نازنين دارد	121
0		هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد	122
2		مطرب عشق عجب ساز و نوايی دارد	123
0		آن که از سنبل او غاليه تابی دارد	124
2		شاهد آن نيست که مويی و ميانی دارد	125
2		جان بی جمال جانان ميل جهان ندارد	126
0		روشنی طلعت تو ماه ندارد	127
1		نيست در شهر نگاری که دل ما ببرد	128
0		اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببرد	129
0		سحر بلبل حکايت با صبا کرد	130
0		بيا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد	131
0		به آب روشن می عارفی طهارت کرد	132
0		صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد	133
2		بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد	134
0		چو باد عزم سر کوی يار خواهم کرد	135
2		دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد	136
1		دل از من برد و روی از من نهان کرد	137
1		ياد باد آن که ز ما وقت سفر ياد نکرد	138
2		رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد	139
2		دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد	140
1		ديدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد	141
3		دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد	142
2		سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد	143
1		به سر جام جم آن گه نظر توانی کرد	144
1		چه مستيست ندانم که رو به ما آورد	145
1		صبا وقت سحر بويی ز زلف يار می‌آورد	146
0		نسيم باد صبا دوشم آگهی آورد	147
0		يارم چو قدح به دست گيرد	148
2		دلم جز مهر مه رويان طريقی بر نمی‌گيرد	149
0		ساقی ار باده از اين دست به جام اندازد	150
2		دمی با غم به سر بردن جهان يک سر نمی‌ارزد	151
3		در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد	152
1		سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد	153
2		راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد	154
1		اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگيزد	155
1		به حسن و خلق و وفا کس به يار ما نرسد	156
1		هر که را با خط سبزت سر سودا باشد	157
1		من و انکار شراب اين چه حکايت باشد	158
2		نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد	159
1		خوش است خلوت اگر يار يار من باشد	160
2		کی شعر تر انگيزد خاطر که حزين باشد	161
0		خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد	162
0		گل بی رخ يار خوش نباشد	163
1		نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد	164
2		مرا مهر سيه چشمان ز سر بيرون نخواهد شد	165
1		روز هجران و شب فرقت يار آخر شد	166
1		ستاره‌ای بدرخشيد و ماه مجلس شد	167
14		گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد	168
2		ياری اندر کس نمی‌بينيم ياران را چه شد	169
2		زاهد خلوت نشين دوش به ميخانه شد	170
1		دوش از جناب آصف پيک بشارت آمد	171
0		عشق تو نهال حيرت آمد	172
1		در نمازم خم ابروی تو با ياد آمد	173
0		مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد	174
0		صبا به تهنيت پير می فروش آمد	175
1		سحرم دولت بيدار به بالين آمد	176
2		نه هر که چهره برافروخت دلبری داند	177
1		هر که شد محرم دل در حرم يار بماند	178
1		رسيد مژده که ايام غم نخواهد ماند	179
0		ای پسته تو خنده زده بر حديث قند	180
1		بعد از اين دست من و دامن آن سرو بلند	181
2		حسب حالی ننوشتی و شد ايامی چند	182
0		دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند	183
1		دوش ديدم که ملايک در ميخانه زدند	184
0		نقدها را بود آيا که عياری گيرند	185
0		گر می فروش حاجت رندان روا کند	186
1		دلا بسوز که سوز تو کارها بکند	187
1		مرا به رندی و عشق آن فضول عيب کند	188
1		طاير دولت اگر باز گذاری بکند	189
2		کلک مشکين تو روزی که ز ما ياد کند	190
2		آن کيست کز روی کرم با ما وفاداری کند	191
2		سرو چمان من چرا ميل چمن نمی‌کند	192
2		در نظربازی ما بی‌خبران حيرانند	193
2		سمن بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند	194
0		غلام نرگس مست تو تاجدارانند	195
1		آنان که خاک را به نظر کيميا کنند	196
1		شاهدان گر دلبری زين سان کنند	197
0		گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند	198
0		واعظان کاين جلوه در محراب و منبر می‌کنند	199
0		دانی که چنگ و عود چه تقرير می‌کنند	200
1		شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند	201
2		بود آيا که در ميکده‌ها بگشايند	202
0		سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود	203
2		ياد باد آن که نهانت نظری با ما بود	204
1		تا ز ميخانه و می نام و نشان خواهد بود	205
2		پيش از اينت بيش از اين انديشه عشاق بود	206
1		ياد باد آن که سر کوی توام منزل بود	207
0		خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود	208
0		قتل اين خسته به شمشير تو تقدير نبود	209
0		دوش در حلقه ما قصه گيسوی تو بود	210
1		دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود	211
0		يک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود	212
0		گوهر مخزن اسرار همان است که بود	213
0		ديدم به خواب خوش که به دستم پياله بود	214
0		به کوی ميکده يا رب سحر چه مشغله بود	215
0		آن يار کز او خانه ما جای پری بود	216
1		مسلمانان مرا وقتی دلی بود	217
0		در ازل هر کو به فيض دولت ارزانی بود	218
0		کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود	219
1		از ديده خون دل همه بر روی ما رود	220
0		چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود	221
1		از سر کوی تو هر کو به ملالت برود	222
2		هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود	223
1		خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود	224
0		ساقی حديث سرو و گل و لاله می‌رود	225
2		ترسم که اشک در غم ما پرده در شود	226
1		گر چه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود	227
1		گر من از باغ تو يک ميوه بچينم چه شود	228
0		بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد	229
0		اگر به باده مشکين دلم کشد شايد	230
1		گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آيد	231
0		بر سر آنم که گر ز دست برآيد	232
2		دست از طلب ندارم تا کام من برآيد	233
0		چو آفتاب می از مشرق پياله برآيد	234
1		زهی خجسته زمانی که يار بازآيد	235
1		اگر آن طاير قدسی ز درم بازآيد	236
2		نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آيد	237
1		جهان بر ابروی عيد از هلال وسمه کشيد	238
0		رسيد مژده که آمد بهار و سبزه دميد	239
1		ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزيد	240
0		معاشران ز حريف شبانه ياد آريد	241
0		بيا که رايت منصور پادشاه رسيد	242
2		بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنيد	243
2		معاشران گره از زلف يار باز کنيد	244
2		الا ای طوطی گويای اسرار	245
0		عيد است و آخر گل و ياران در انتظار	246
1		صبا ز منزل جانان گذر دريغ مدار	247
1		ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر	248
1		ای صبا نکهتی از خاک ره يار بيار	249
1		روی بنمای و وجود خودم از ياد ببر	250
0		شب وصل است و طی شد نامه هجر	251
1		گر بود عمر به ميخانه رسم بار دگر	252
0		ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر	253
1		ديگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور	254
3		يوسف گمگشته بازآيد به کنعان غم مخور	255
0		نصيحتی کنمت بشنو و بهانه مگير	256
1		روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگير	257
0		هزار شکر که ديدم به کام خويشت باز	258
1		منم که ديده به ديدار دوست کردم باز	259
0		ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز	260
0		درآ که در دل خسته توان درآيد باز	261
0		حال خونين دلان که گويد باز	262
0		بيا و کشتی ما در شط شراب انداز	263
1		خيز و در کاسه زر آب طربناک انداز	264
2		برنيامد از تمنای لبت کامم هنوز	265
0		دلم رميده لولی‌وشيست شورانگيز	266
0		ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس	267
2		گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس	268
0		دلا رفيق سفر بخت نيکخواهت بس	269
0		درد عشقی کشيده‌ام که مپرس	270
1		دارم از زلف سياهش گله چندان که مپرس	271
2		بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش	272
2		اگر رفيق شفيقی درست پيمان باش	273
2		به دور لاله قدح گير و بی‌ريا می‌باش	274
1		صوفی گلی بچين و مرقع به خار بخش	275
2		باغبان گر پنج روزی صحبت گل بايدش	276
2		فکر بلبل همه آن است که گل شد يارش	277
1		شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش	278
0		خوشا شيراز و وضع بی‌مثالش	279
0		چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش	280
2		يا رب اين نوگل خندان که سپردی به منش	281
0		ببرد از من قرار و طاقت و هوش	282
0		سحر ز هاتف غيبم رسيد مژده به گوش	283
0		هاتفی از گوشه ميخانه دوش	284
0		در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش	285
0		دوش با من گفت پنهان کاردانی تيزهوش	286
1		ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش	287
1		کنار آب و پای بيد و طبع شعر و ياری خوش	288
1		مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش	289
1		دلم رميده شد و غافلم من درويش	290
1		ما آزموده‌ايم در اين شهر بخت خويش	291
0		قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع	292
0		بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع	293
2		در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع	294
0		سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ	295
2		طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف	296
1		زبان خامه ندارد سر بيان فراق	297
0		مقام امن و می بی‌غش و رفيق شفيق	298
0		اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک	299
2		هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک	300
0		ای دل ريش مرا با لب تو حق نمک	301
0		خوش خبر باشی ای نسيم شمال	302
0		شممت روح وداد و شمت برق وصال	303
0		دارای جهان نصرت دين خسرو کامل	304
0		به وقت گل شدم از توبه شراب خجل	305
0		اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول	306
2		هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمايل	307
0		ای رخت چون خلد و لعلت سلسبيل	308
0		عشقبازی و جوانی و شراب لعل فام	309
0		مرحبا طاير فرخ پی فرخنده پيام	310
2		عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام	311
0		بشری اذ السلامه حلت بذی سلم	312
1		بازآی ساقيا که هواخواه خدمتم	313
1		دوش بيماری چشم تو ببرد از دستم	314
1		به غير از آن که بشد دين و دانش از دستم	315
2		زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم	316
1		فاش می‌گويم و از گفته خود دلشادم	317
2		مرا می‌بينی و هر دم زيادت می‌کنی دردم	318
1		سال‌ها پيروی مذهب رندان کردم	319
0		ديشب به سيل اشک ره خواب می‌زدم	320
0		هر چند پير و خسته دل و ناتوان شدم	321
0		خيال نقش تو در کارگاه ديده کشيدم	322
0		ز دست کوته خود زير بارم	323
0		گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم	324
0		گر دست دهد خاک کف پای نگارم	325
1		در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم	326
2		مرا عهديست با جانان که تا جان در بدن دارم	327
1		من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم	328
0		جوزا سحر نهاد حمايل برابرم	329
1		تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم	330
0		به تيغم گر کشد دستش نگيرم	331
0		مزن بر دل ز نوک غمزه تيرم	332
1		نماز شام غريبان چو گريه آغازم	333
1		گر دست رسد در سر زلفين تو بازم	334
1		در خرابات مغان گر گذر افتد بازم	335
1		مژده وصل تو کو کز سر جان برخيزم	336
1		چرا نه در پی عزم ديار خود باشم	337
1		من دوستدار روی خوش و موی دلکشم	338
1		خيال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم	339
1		من که از آتش دل چون خم می در جوشم	340
1		گر من از سرزنش مدعيان انديشم	341
1		حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم	342
0		چل سال بيش رفت که من لاف می‌زنم	343
2		عمريست تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم	344
1		بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم	345
2		من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم	346
1		صنما با غم عشق تو چه تدبير کنم	347
1		ديده دريا کنم و صبر به صحرا فکنم	348
1		دوش سودای رخش گفتم ز سر بيرون کنم	349
1		به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم	350
0		حاشا که من به موسم گل ترک می کنم	351
1		روزگاری شد که در ميخانه خدمت می‌کنم	352
1		من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم	353
2		به مژگان سيه کردی هزاران رخنه در دينم	354
2		حاليا مصلحت وقت در آن می‌بينم	355
1		گرم از دست برخيزد که با دلدار بنشينم	356
1		در خرابات مغان نور خدا می‌بينم	357
0		غم زمانه که هيچش کران نمی‌بينم	358
2		خرم آن روز کز اين منزل ويران بروم	359
2		گر از اين منزل ويران به سوی خانه روم	360
0		آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم	361
0		ديدار شد ميسر و بوس و کنار هم	362
0		دردم از يار است و درمان نيز هم	363
1		ما بی غمان مست دل از دست داده‌ايم	364
1		عمريست تا به راه غمت رو نهاده‌ايم	365
2		ما بدين در نه پی حشمت و جاه آمده‌ايم	366
1		فتوی پير مغان دارم و قوليست قديم	367
2		خيز تا از در ميخانه گشادی طلبيم	368
1		ما ز ياران چشم ياری داشتيم	369
1		صلاح از ما چه می‌جويی که مستان را صلا گفتيم	370
1	<