Salman

نه هر که آينه سازد سکندری داند	نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
کلاه داری و آيين سروری داند	نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست
که دوست خود روش بنده پروری داند	تو بندگی چو گدايان به شرط مزد مکن
که در گداصفتی کيمياگری داند	غلام همت آن رند عافيت سوزم
وگرنه هر که تو بينی ستمگری داند	وفا و عهد نکو باشد ار بياموزی
که آدمی بچه‌ای شيوه پری داند	بباختم دل ديوانه و ندانستم
نه هر که سر بتراشد قلندری داند	هزار نکته باريکتر ز مو اين جاست
که قدر گوهر يک دانه جوهری داند	مدار نقطه بينش ز خال توست مرا
جهان بگيرد اگر دادگستری داند	به قد و چهره هر آن کس که شاه خوبان شد
که لطف طبع و سخن گفتن دری داند	ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه