ساقی به روی شاه ببين ماه و می بيار     


عيد است و آخر گل و ياران در انتظار


کاری بکرد همت پاکان روزه دار     


دل برگرفته بودم از ايام گل ولی


از فيض جام و قصه جمشيد کامگار     


دل در جهان مبند و به مستی سال کن


کان نيز بر کرشمه ساقی کنم نثار     


جز نقد جان به دست ندارم شراب کو


يا رب ز چشم زخم زمانش نگاه دار     


خوش دولتيست خرم و خوش خسروی کريم


جام مرصع تو بدين در شاهوار     


می خور به شعر بنده که زيبی دگر دهد


از می کنند روزه گشا طالبان يار     


گر فوت شد سحور چه نقصان صبوح هست


بر قلب ما ببخش که نقديست کم عيار     


زان جا که پرده پوشی عفو کريم توست


تسبيح شيخ و خرقه رند شرابخوار     


ترسم که روز حشر عنان بر عنان رود


ناچار باده نوش که از دست رفت کار     


حافظ چو رفت روزه و گل نيز می‌رود