ليکن از لطف لبت صورت جان می‌بستم     

ديرگاه است کز اين جام هلالی مستم     

در سر کوی تو از پای طلب ننشستم     

که دم از خدمت رندان زده‌ام تا هستم     

تا نگويی که چو عمرم به سر آمد رستم     

چون به محبوب کمان ابروی خود پيوستم     

که به افسوس و جفا مهر وفا نشکستم     

آه اگر عاطفت شاه نگيرد دستم     

کرد غمخواری شمشاد بلندت پستم