Salman

که پيش چشم بيمارت بميرم	مزن بر دل ز نوک غمزه تيرم
زکاتم ده که مسکين و فقيرم	نصاب حسن در حد کمال است
به سيب بوستان و شهد و شيرم	چو طفلان تا کی ای زاهد فريبی
که فکر خويش گم شد از ضميرم	چنان پر شد فضای سينه از دوست
جوان بخت جهانم گر چه پيرم	قدح پر کن که من در دولت عشق
که روز غم بجز ساغر نگيرم	قراری بسته‌ام با می فروشان
اگر نقشی کشد کلک دبيرم	مبادا جز حساب مطرب و می
من از پير مغان منت پذيرم	در اين غوغا که کس کس را نپرسد
فراغت باشد از شاه و وزيرم	خوشا آن دم کز استغنای مستی
ز بام عرش می‌آيد صفيرم	من آن مرغم که هر شام و سحرگاه
اگر چه مدعی بيند حقيرم	چو حافظ گنج او در سينه دارم