شيوه مستی و رندی نرود از پيشم     


گر من از سرزنش مدعيان انديشم


من که بدنام جهانم چه صلاح انديشم     


زهد رندان نوآموخته راهی بدهيست


زان که در کم خردی از همه عالم بيشم     


شاه شوريده سران خوان من بی‌سامان را


تا بدانند که قربان تو کافرکيشم     


بر جبين نقش کن از خون دل من خالی


تا در اين خرقه ندانی که چه نادرويشم     


اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا


که ز مژگان سيه بر رگ جان زد نيشم     


شعر خونبار من ای باد بدان يار رسان


حافظ راز خود و عارف وقت خويشم     


من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس