که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان     

گفت ای چشم و چراغ همه شيرين سخنان     

بنده من شو و برخور ز همه سيمتنان     

تا به خلوتگه خورشيد رسی چرخ زنان     

شادی زهره جبينان خور و نازک بدنان     

گفت پرهيز کن از صحبت پيمان شکنان     

مرد يزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان     

که شهيدان که‌اند اين همه خونين کفنان     

از می لعل حکايت کن و شيرين دهنان