اين گفت سحرگه گل بلبل تو چه می‌گويی     

لب گيری و رخ بوسی می نوشی و گل بويی     

تا سرو بياموزد از قد تو دلجويی     

ای شاخ گل رعنا از بهر که می‌رويی     

درياب و بنه گنجی از مايه نيکويی     

طرف هنری بربند از شمع نکورويی     

خوش بودی اگر بودی بوييش ز خوش خويی     

بلبل به نواسازی حافظ به غزل گويی