خدا را شكر روزي خوش نداشته ايم كه دل تنگش باشم كه تا يادم است دل تنگت بوده ام و دل تنگ شدن براي روزهاي دل تنگي ،فرا انساني مي خواهد از ابر ابلهي چون من ابله تر! اما كابوسها ! نه از مراسم تشييع سوسكها مي ترسند و نه سنگر كارتن هاي مقوايي ، خوابگاهم را از حمله هاشان مصون مي دارد. وكابوس آن شب كه خداوند را از كف دادي و نماز را ، نماز هر شبم شده است كه انگار در شريعت الهي برام فرض شده است هر شب و هيچگاه قضا نمي شود. تو ، ديگر نماز نمي خواني . تو ديگر نماز هم نمي خواني .اين آخرين روزهايي است كه گربه ها و بچه گربه ها دنبال سوسكها مي روند براي بازي و سرگرمي وبعد از درختها بالا مي روند و چشمهاشان در تاريكي شب مي درخشد.

دلم پيچ مي زند و مدام عق مي زنم و هيچ نمي آيد . بايد ناز قيمان را هم بكشيم تا راحتمان كند . شايد راحت مي شوم و بايد شده باشم از نوشتن اين نامه هاي بي مقصد كه بسياري بخوانندش و فرياد بزنند يا سكوت كنند و بغض كنند ازتشويق وحيرت واحساس و تو نخواني شان يا بخواني شان آنطور كه انگار نخوانده اي .شايد بايد راحت مي شوم و شايد شده باشم از آنكه حافظ بخوانم و فال حافظ بگيرم و فال ورق بگيرم و گاه به گاه به سيگار ويار كنم .شايد بايد راحت مي شدم و شايد بايد شده باشم از اين كه هر روز معنايي متعالي تر براي خدا و ايمان و زندگي پيدا كنم كه حرفي باشد براي گفتگو با تو كه اين گفتگو كمترين لذت آن روزهاي من است . ولي قطعا راحت شده ام از ديدنت.

مي خواهم – تصميم دارم – از اسباب كشي مان برايت بگويم . خانه ي دو طبقه ي كلنگي مان را فروخته ايم . مادرم رفته است عمره وحال كه مكه است فردا كه نيمه ي شعبان است خواهد آمد. من ماندهام با تمام اسباب خانه كه دركارتن هاي مقوايي كرده ايم و چيده ايم تاسقف و تمام اتاقهامان را پر كرده است و تنها اندازه ي جاي خوابي سهم من است از اين بيت عتيق عتيقه و يك جاي كوچك وديگر . و سوسكها! وقتي مادرم بود معلوم نبود كدام گوري بودند و از گه كدام انسان عاليقدري ارتزاق مي كردند كه امروزه ، از چاهكها و چاهها ريخته اند توي اتاقها مانور مي دهند و چند تايي به فراخور حال و حوصله ي جنگ و گريز ، به سلاح دمپايي مسلح شده ، از فوج سوسكها كشته ام ونقش سوسكها ،كنار دمپايي ، دورادور تشك خوابم ريخته اند و گاه ، مورچه ها ، قتل عام بيرحمانه ام را به رخم مي كشند و اجساد سوسكها راتشييع مي كنند و نمي شنوم كه چه فرياد وقت تشييع و چه خوب است كه صداي مورچه ها آنقدر بلند است كه آدمها نشنوند.

بسم الحق براي من چه تفاوت ميان آن كه موسيقاي نغمه هايم ي مي شنود يا نه كه من ب خواندن معتاد شده ام و به افيون خواندن . بارها آواز داده ام و رقصيده ام در محفلي با شكوه كه اگر چشم راست را مي بستم يا چشم چپ را سالن پر بود از جمعيت كه با حرارت تشويقم مي كرد يا سكوت مي كرد از تحير تحسين آميزش و وقتي هر دو چشم باز بود در جستجويت ميان جمعيت «دو دو » مي زد ؛ نبودي و چه فرق كه انگار در جايي مي رقصيدم ونغمه مي دادم كه هيچ كس نبود و تحسيني و تحيري. چون بوفي تنها بر ويرانه اي . يا شايد مرغ حقي كه تمام شب «حق حق » مي گويد و از حق مي گويد و بر حق مي گويد و با حق مي گويد تا سحر باشد و سرخي طليعه خورشيد زده باشد و لخته خون سرخ از منقارش چكيده باشد كه مرگ حق است .